De enige zekerheid

We leven momenteel in een lock-down waarin we vooral met onszelf geconfronteerd worden. Iedere reactie of emotie die dat oproept, doet me sterk denken aan het boek van Simone de Beauvoir ‘Niemand is onsterfelijk.’

Deze roman verhaalt over een man die 800 jaar geleden onsterfelijk is geworden. In het boek vertelt hij zijn levensverhaal aan een groepje jongeren die wensten dat ze met hem konden ruilen, want weet je wel wat je allemaal kunt doen als je eindeloos de tijd hebt? Dit enthousiasme herinnerde de man zich uit zijn eigen verre verleden. Toen bleek dat hij echt onsterfelijk was geworden, was hij de koning te rijk! Als iets niet lukte kon hij het opnieuw proberen, er kwamen altijd weer nieuwe kansen! Gaandeweg kwam hij erachter dat dit na verloop van tijd ook nadelen had, grote nadelen. Altijd opnieuw verloor hij zijn geliefden, kinderen, kleinkinderen en vrienden, altijd ontstonden er weer oorlogen of hongersnoden en hij merkte op den lange duur dat de geschiedenis zich alleen maar eindeloos herhaalde, ondanks vele inspanningen die hij leverde. Je kunt je misschien voorstellen dat achthonderd jaar dan wel erg lang is en hoeveel wanhoop het oplevert als je weet dat er nooit een einde aan zal komen. Geen enkel lichtpuntje om naar uit te kijken! Dit boek heeft op mij grote invloed gehad! Ik begreep hierdoor eens te meer dat je het NU moet doen: leven, genieten, avonturen beleven, kansen pakken, teleurstellingen verwerken, verdriet hebben, rouwen, oftewel: het leven in zijn totaliteit beleven! Het gaat allemaal voorbij. Soms wens je dat iets langer duurt maar stel je eens voor dat er nooit een einde aan komt, dan is het leven uiteindelijk niet leefbaar meer.

Terug naar de tegenwoordige tijd. Ondanks alle gevoel van onrechtvaardigheid en narigheid die we nu beleven, is er ook gelegenheid om onszelf te confronteren met dit alles. Verzet ertegen kan voldoening geven, of juist het tegenovergestelde; je erbij neerleggen kan datzelfde doen. Weet dat gelukkig overal een einde aan komt. Mocht het de nodige stress hebben opgeleverd, dan weet je tenminste waar je terecht kunt!

Een gedachte over “De enige zekerheid

  1. Kimberley Tseng

    Als je altijd opnieuw zou kunnen beginnen, zal je denk ik ook nooit tevreden kunnen zijn.

    Een moment waarvan je wenst dat hij langer duurt, verliest dan volgens mij zijn waarde.

    Mooi stuk. Wilde even delen wat het bij mij oproept.

    Zo ervaar ik ook dat ik als ik verzet voel, ik mij steeds vaker daarbij neer kan leggen en dat dan voldoening geeft: ik wil geen strijd meer. En dat betekend soms ook me overgeven als ik er wel in ben beland.

    Kim

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *